Fiscalisten zijn slimmer!

Fiscalisten zijn slimmer

De samenwerking tussen verschillende disciplines zoals accountants, notarissen, fiscalisten en advocaten verloopt vaak vrij moeizaam. Als je het belang van de cliënt in ogenschouw neemt – een totaalpakket aan diensten dat onderling goed is afgestemd – dan frons je nogal eens de wenkbrauwen. Wij mensen vinden onszelf in doorsnee veel belangrijker dan de ander en dat is een van de redenen waarom zo’n samenwerking vaak moeizaam verloopt.
Het spreekwoord zegt dat spreken zilver is en zwijgen (luisteren) goud, maar in de praktijk draaien professionals het spreekwoord meestal om. Bevorderlijk voor het aantal te factureren uren, niet zo goed voor de cliënt. Daarnaast bestaan er ook allerlei beelden van de beroepsgroepen onderling. Zo schijnen advocaten accountants te beschouwen als boekhouders die in een te grote auto rijden. Over het ‘gelukkige’ huwelijk tussen accountants en fiscalisten hoef ik in dit blad weinig te melden. Fiscalisten zijn het op dit punt wel eens met advocaten. Accountants worden op hun beurt vaak horendol van het individualisme van fiscalisten, het gebrek aan cijferkennis en het feit dat fiscalisten nooit exact zeggen wat er uit komt. Dat kunnen fiscalisten ook niet, maar dat terzijde. De samenwerking tussen advocaten en fiscalisten verloopt ook niet simpel. Zo hebben advocaten zaken en fiscalisten cliënten. Belangrijker is dat fiscalisten doorgaans slimmer zijn dan advocaten. Bij zo’n boude uitspraak hoort een onderbouwing. Niet zo lang geleden sprak ik een professional die zowel civiel- als fiscaalrecht had gestudeerd. De eerste vier jaar van de loopbaan bracht hij door als fiscalist bij het befaamde kantoor M. te A. Vervolgens zette hij zijn loopbaan voort als advocaat bij het eveneens befaamde L & L te A. Nieuwsgierig vroeg ik wat nu leuker was. Het antwoord was duidelijk, de advocatuur. Waarom vroeg ik? Heel simpel, sprak de professional. In de advocatuur ben je sneller zelfstandig. Overigens werd er oprecht aan toegevoegd dat de firmanten van M. hier niets aan konden doen. De complexiteit van het fiscale vak bracht dat nu eenmaal met zich mee.
Als eenvoudig filosoof restte mij slechts één conclusie: fiscalisten hebben een moeilijker vak dan advocaten. Ze zijn dus slimmer. Voordat alle fiscalisten nu naast hun schoenen gaan lopen nog één punt. Advocaten verdedigen boeven, fiscalisten zijn het vaak zelf een beetje. Voor het verzinnen van een slimme fiscale constructie moet je immers een beetje boef zijn. En als je te origineel bent geweest, heb je een heel slimme advocaat nodig. Die zijn er gelukkig ook.
Bron: Belasting_Magazine 1-2, 2007. Auteur: Johan Visser, wervings- en selectiespecialist Visser