DREEFZICHT = DRIJFZAND

Goed, moederdag. Toch maar even naar Ma geweest vandaag. Lekker makkelijk is dat Oma (van Pa's zijde) en Overgrootoma er ook liggen, daar in dat mooie Blaricum.

En dan lekker een hapje eten met de familie. De keuze dit jaar viel op het wokrestaurant in onze hoofdstad Haarlem. Een parkeerplaats voor een toetoet of 100. Voorspelt dat veel goeds?
Binnen aangekomen worden we via een trap met smalle treden naar het bovenrestaurant gestuurd. Denk dat er zo makkelijk een mannetje of 350 per shift kunnen eten. Voorspelt dat veel goeds dan? Aan de tafel naast ons wordt de drank opgenomen. Op de vraag van onze Chinese vrind wat de vrouw wil drinken, wordt geantwoord: "Wat fris". Dat voorspelt dus niet veel goeds, er zijn hier mensen zonder keuze. Nou, naar beneden huppelen dan maar om wat voedsel te halen. Dit wordt bemoeilijkt door de mensen die naar boven komen met stapels volle borden, hun weg zoekende over de smalle treden, en ondertussen ook nog eens de op de trap spelende kinderen moeten ontwijken om met datzelfde volle bord weer boven te komen. Aan het voedsel op de treden te zien slaagt niet iedereen daarin. Beneden aangekomen is de eetroute een beetje onduidelijk aangegeven. Het recht van de grootste geldt. Gewoon beuken dus en daar houden wij wel van.

De keuze valt eerst op de voorgerechten. Zowaar Sushi en allerhande gefrituurd vis en vlees. Na een fear-factor belevenis op de trap naar boven starten we met eten. De sushi plakt direct na de eerste hap vast aan het gehemelte waardoor in feite het nuttigen van de overige voorgerechten niet meer mogelijk is. Gelukkig maar, blijkt achteraf. Sushi die de gasten beschermt tegen verdere teleurstellingen. Daar is door de directie van deze hut goed over nagedacht. Vol goede moed en na wat drank, keren wij terug naar het battlefield op de begane grond.

Ik maak de keuze voor een visgerecht met lekkere garnaaltjes, paddestoelen, inktvisjes, gamba's en wat groen spul voor de broodnodige vitaminen. De inhoud van het bordje wordt aan de kok gegeven die het in een kokende, ietwat op slootwater lijkende vloeistof gooit. "Doe maar lekker met Oester-Knoflook saus", roep ik er nog hoopvol aan toe.

Mijn disgenoot kijkt wat mismoedig naar de saussubstantie waarin zijn, op het oog lekkere hapje, wordt klaargemaakt. Weer boven aangekomen kan worden geconcludeerd dat alleen de grote garnalen smaken naar garnaal. Dat inktvisjes lekker kunnen zijn weet ik uit ervaring. Die verse kleine jongens zijn een streling voor de tong mits goed klaargemaakt. Deze inkvisjes waren ronduit vies! Wel eens inlegzolen gegeten overgoten met een te oude brie-suas? Nou, vanavond ikke wel.
De op het oog heerlijke exotische paddestoelen smaken naar...ja....ehhhh......ze smaken niet en ik krijg de neiging om voor het eerst in mijn leven iets terug te spugen om mijn bord. Maar dat is natuurlijk not done en bovendien zonde. Immers, er ligt nog iets op het bord wat op voedsel lijkt. Direct daarna wordt deze hoopvolle gedachte de das om gedaan.
Te veel saus maakt de rest tot een omo-achtige substantie die met de beste wil van de wereld nog niet naar Somalie gestuurd kan worden. De ook opgeschepte rijst is waarschijnlijk overgebleven van de sushi, aangemaakt met ei, doperwten en naar ik meende te proeven iets wat op mais leek. Bar! Dan maar wat drinken. "Ik kom zo bij u", zegt de enthousiaste blanke stagiare van het Van der Valk concern die waarschijnlijk uitgeleend was. Na precies 45 minuten was ze er nog niet (aan toegekomen).

Ik bewonder mij over het feit dat er toch aan de ingang groepen met mensen staan te wachten op een vrije tafel. Ik bewonder mij over het feit dat er mensen in dit restaurant schijnbaar lekker zitten te smikkelen. Ik bewonder mij over het feit dat dit restaurant nog niet in de fik is gestoken. Ik bewonder de volle bus die ik van de bovenverdieping aan zie komen rijden en gelukkig vlak voor de ingang besluit te draaien. Ik bewonder de Chinese kelner die er exact 9,15 minuten over doet om een asbak te vinden en ook nog in slaagt deze op onze tafel te zetten. Met andere woorden: wat doen deze mensen hier? De gemiddelde Nederlander, zo komen wij tot de conslusie, heeft geen smaak. Ga lekker in Amstelveen naar de Chinees in het oude dorp. Waarom in godsnaam naar Haarlem? Het enige wat ik kan bedenken is: veel voor weinig. Bah!

Het voorspelde niet veel goeds......en de voorspelling kwam uit. Wellicht heb ik een slechte smaak. Dat zal het wel zijn. Ik ben verpest door al het lekkere voedsel dat je wel kan krijgen en zelfs zelf kan klaarmaken. Mensen mensen, heb toch enige liefde voor de producten en bereid ze bovenal met passie. De liefdevollen en goeden zullen overblijven, de commerciële wok-whores zullen, naar ik hoop verdwijnen want dit verdient de Chinees zeer zeker niet! Dus ga, voor het vergelijk alleen al, eens eten in het Oude Dorp wat dat is Chinees zoals het behoort te zijn. Fuck....en dan te bedenken dat ik zo laf ben geweest om niet gewoon tegen de kelner te zeggen dat ik eigelijk nog liever zelfmoord wilde plegen dan af te rekenen. Ja, ik weet het...ik ben zwak maar doe het voor mijn kinderen.

En Ma, Piet Heijn in Loosdrecht is ook ter ziele dus daar kunnen we ook al niet lekker meer (en onbeperkt) Spare-ribs eten. Time flies..........Bonnetti Rules!